Wat is een waterdichte kabel?

Kabels die normaal gesproken in water kunnen worden gebruikt, worden gezamenlijk aangeduid als waterblokkerende (waterdichte) voedingskabels. Wanneer de kabel onder water wordt gelegd, wordt deze vaak ondergedompeld in water of natte plaatsen. De kabel moet de functie van waterpreventie (weerstand) hebben, dat wil zeggen, de functie van volledige waterbestendigheid, om te voorkomen dat water in de kabel binnendringt en schade aan de kabel veroorzaakt, en om de langdurige stabiele werking van de kabel onder water te garanderen. Het verschil tussen een waterdichte kabel en een gewone kabel is dat een gewone kabel niet in water kan worden gebruikt.
Waterdichte kabels vallen voornamelijk in de volgende drie categorieën:
Een oliepapier-geïsoleerde kabel is de meest typische waterbestendige kabel. De isolatie en geleider zijn gevuld met kabelolie en er is een metalen mantel (loodmantel of aluminiummantel) buiten de isolatie. Het is de kabel met de beste waterbestendigheid. Vroeger werden oliepapier-geïsoleerde kabels voornamelijk gebruikt voor onderzeese (of onderwater) kabels, maar oliepapier-geïsoleerde kabels worden beperkt door de valhoogte, wat problemen met olielekkage en ongemakkelijk onderhoud met zich meebrengt. Tegenwoordig worden ze steeds minder gebruikt.
Ten tweede, de ethyleenpropyleenrubber-geïsoleerde kabel die veel wordt gebruikt in onderwatertransmissielijnen voor middenspanning en laagspanning, vanwege zijn superieure isolatieprestaties zonder de zorg van "watertakken". Waterdichte rubberen mantelkabels (JHS-type) kunnen lange tijd veilig in ondiep water werken.
Drie vernette polyethyleen (XLPE) geïsoleerde voedingskabels zijn het meest gebruikte isolatiemateriaal geworden vanwege hun uitstekende elektrische, mechanische en fysische eigenschappen, eenvoudig productieproces, lichte structuur, grote transmissiecapaciteit, gemakkelijke installatie, legging en onderhoud, en niet beperkt door de valhoogte. Het is echter bijzonder gevoelig voor vocht. Als de isolatie tijdens de productie en werking met water wordt doordrenkt, is het gevoelig voor "watertak"-doorbraken, wat de levensduur van de kabel aanzienlijk verkort. Daarom moeten XLPE-geïsoleerde kabels, met name middenspannings- en hoogspanningskabels onder wisselspanning, een "waterblokkerende structuur" hebben wanneer ze in een waterige of vochtige omgeving worden gebruikt. De zogenaamde "waterblokkerende structuur" omvat een radiale waterblokkerende structuur en een longitudinale waterblokkerende structuur.